l The Memory are beautiful never let you go l Do you want love?

เหอะๆๆ วันนี้อัพอย่างค่อนข้างมีสาระนิดนึงนะเออ - -

แบบว่า ผมโดนงอนอะ T T (ดูท่าจะง้อยากด้วย ฮือๆๆๆๆ)

น่านๆๆๆ ไม่ต้องทำหน้าอยากรู้กันขนาดนั้นว่าโดนใครงอน.......

อยากรู้อะดิ.....คุๆๆๆๆ

ผมโดนเกิงงอลอะ >< (ผลัวะ พลั่ก แอ่ก ตุ๊บบบ)

ผมล้อเล่นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

แหะๆๆๆ

ไม่ใช่ใครอื่นไกลหรอก แถมยกไว้บนหิ้งเลยด้วยตอนนี้

"พ่อกะแม่ผมเองละ"

อิยะฮ่าๆๆๆๆ เรื่องของเรื่องก้อคือผมโดนงอนจากสองท่านผู้ยิ่งใหญ่เข้าไปเต็ม ชนิดที่ว่าไม่ยอมคุยด้วยสักคำ เหอะๆ

ว่าด้วยท่านแม่ก่อน ที่เมื่อวันอาทิตย์สองแม่ลูกไปเดินพาหุรัดกันด้วยความที่ผมไปง้องแง่งๆใส่ว่าจะไปให้ได้ ท่านแม่แกก้อพาไป แต่เหตุมันดันเกิดคือมามี๊สุดที่รักผมแกจะข้ามถนนแล้วดันไปมองด้านที่มันไม่ใช่ทางรถวิ่งอะดิ ผมก้อฉุนว่า แทนที่จะดูรถฝั่งที่มันวิ่งอยู่ตอนนี้ดันไปดูไอ้ฝั่งตรงข้าม ก้อยืนเถียงๆกันไปสักพัก ผมก้อเผลอหลุดปากไปว่า "ซื่อบื้อ"

สรุป.....

คุณเธอก้องอนอะเดะ แล้วก้อบ่นๆๆมันอยู่บนรถเมล์นั้นละแต่นั้นยังไม่เท่าไหร่ พอไปถึงพาหุรัดเราก้อเดินๆหาร้านกางเกงที่แม่ผมจะเอามาเปลี่ยนให้พี่ เหตุมันก้อเริ่มจากตรงนี้อีกอย่าง

แม่ : ไป กลับบ้านได้แล้ว

ผม : หะ เดินไปแปปเดียวเนี่ยนะ

แม่ : แล้วจะเอาอะไรละ ก้อไม่ซื้ออะไรไม่ใช่เหรอ

ผม : ไม่ซื้อแล้วจะมาทำเพื่ออออ

      สรุปก้อเดินต่อไปเรื่อยๆ จนไปได้นาฬิกามาเรือนนึง พอซื้อเสร็จคุณเธอก้อเอาละจะกลับบ้านอีกละแต่ผมยังเดินไม่ทั่วเลยอะ ผมก้อจะยังไม่กลับจะเดินต่อ ท่านแม่แกก้อไม่ยอมจะกลับลูกเดียวสุดท้ายผมก้อของขึ้นมั้งดิ

กลับก้อได้ฟะ T T

     ระหว่างทางเดินออกอันนี้ผมงอนโคตรๆเลย เจ๊แกเดินทิ้งผมอะ!!! ตัวเองเดินลิ่วไปนู้นปล่อยลูกเดินคนเดียวเบียดกะฝูงชนไม่หันมาสนใจสักกะติ๊ด อันนี้ผมละโคตรจะงอนๆๆๆเลย หลังากหลังผมก้อเลยตีหน้ายักษ์ใส่แต่คุณเธอก้อยังไม่รู้ว่าผมเคืองแล้ว(จะกลับแต่บ้านลูกเดียว เฮอะ)

      ทีนี้พอข้ามถนนไป มันจะเปนอีกซอยผมเหนคุณเธอยังคงเดินนำลิ่วเข้าไป ผมก้อเดินตามไปๆจนเริ่มมองไม่เหนว่าเจ๊แกเดินไปไหนแล้ว สุดท้ายคือโทรศัพท์ผมดังแล้วเจ๊แกก้อว่าผมซะยกใหญ่ว่าผมเดินไปไหน แล้วแกก้อโทรมาอีกรอบแต่ด้วยโทรศัพท์ผมมันเฮงซวยสิ้นดีคือผมไม่ได้ยินเสียงจากลำโพง แต่ตอนนั้นผมยังไม่รู้ผมก้อสุดยอดจะหงุดหงิดว่าโทรมาแล้วทำไมไม่พูดวะ รำคาญว้อยยยยย

      สรุปก้อคือตอนนั้นผมนอยแม่นอย สรุป....ทะเลาะกันดิ นั่งรถเมล์กลับบ้านชีก้อยังทิ้งให้ผมกลับคนเดียว ส่วนคุณเธอไปตลาด เหอๆๆ กลับบ้านไปพ่อก้องงว่าทำไมผมมาคนเดียว(ตอนนั้นหงุดหงิดกว่าเก่าเข้าบ้านไม่ได้ เฮ้อ) พอชีกลับมาผมก้อเดินหนีขึ้นข้างบนไป แต่แอบได้ยินว่าชีฟ้องพ่อว่าผมหน้าหงิกหน้างอใส่ เอาเห๊ออ

      ไอ้นาฬิกาที่ซื้อมาก้อเฮงซวยกว่ามือถือผมอีก ปรับเวลาไม่ได้เหอะๆๆ ต้องนั่งงัดๆปุ่มมันถึงจะใช้ได้ 

       มาวันอาทิตย์วันนี้ผมต้องไปสอบสมาร์ทวันซึ่งพ่อผมบอกจะไปส่ง บอกว่าจะมารับตอน 7.30 แต่ด้วยความที่ผมเป็นมนุดเลทได้อีก และพ่อผมมาเร็วได้อีก สรุปผมก้อโดนด่าเปิงดิ -*-

       เรียกได้ว่าโดนให้พรแต่เช้าเลย(ต้องบอกว่าโดนทุกวันเพราะไปรร.สายทุกวัน) แต่วันนี้โดนหนักหน่อยเพราะพ่อเหนว่าผมต้องไปสอบ แล้วมะวานผมดันทำนิสัยเสียอีก แล้วเค้าก้อหลุดออกมาคำนึงซึ่งมันกระเทือนจิตใจผมวะ - -

       สุดท้ายผมก้อไม่พูดกะเค้า บนรถเค้าก้อยังคงบ่นผมไม่เลิกแต่ผมก้อไม่ฟังเพราะเฟลสุดๆ แล้วทีนี้ดูเมือนเค้าจะรู้ตัวว่าผมเฟลเข้าให้เต็มๆตอนใกล้ถึงก้อมาตะล่อมเปลี่ยนเรื่องพูดดีๆด้วย

ตบหัวแล้วลูบหลัง ผมเกลียดที่สุด!!!!

      พอไปถึงสนามสอบผมก้อไหว้หวัดดีไปห้วนๆเลย สอบเสร็จผมก้อปิดมือถือหนีเที่ยวประชดชีวิตมันซะเลย หึๆๆ หนีไปเที่ยวงานเอสเอ้มที่พาร์คพารากอนกะไอ้เนะสองตัว กลับบ้านมาตอน 6 โมงกว่าๆได้ แล้วผมก้อประชดต่อด้วยการไม่ไปกินข้าวเย็น แต่ผมไม่หิวหรอกกินโออิชิราเมงกะไอ้เนะมาและ(ประทังชีวิตทั้งวันด้วยรางเมงจาน 89 บาท เฮือก)

      มาวันนี้สรุปคือผมโดนทั้งพ่อทั้งแม่เมิน เออเอาเข้าไปเหอะจำเริญจิงๆ อะไรก้อผมๆ ที่ไปเอาใจเด็กข้างบ้านยังกะลูกตัวเองผมยังไม่งอนเลยนะเฟ้ย!!!(ผมเคยหวงพ่อกะแม่ที่เอ็นดูลูกเพื่อนน้ามากกว่าผมด้วยละ เหอๆๆ) ตอนนี้ผมละปวดเฮดสุดๆ มันจะอะไรกันนักกันหนาก้อไม่รู้

      ตาซ้ายผมกระตุกมา 3 วันเต็มๆละ แต่ไหงมีแต่เรื่องซวยๆฟะ ตอนไหนตาซ้ายกระตุกผมเดาทันทีว่าผมกะลังจะ "ซวย" 

     คุณช่วยผมคิดหน่อยดิจะง้อไงดี T T          

 ปล.ถึงซี ผมขี้เกียดเปลี่ยนอะ 555+ สวยดีออก (พูดง่ายๆผมทำธีมไม่เปน กรั่กๆๆ)

ก่อนอื่นไม่มีไรมากมาย

สอบเสร็จแล้วว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ฮิ้วววววว

(ล้มโต๊ะหนังสือ 55555+)

หลังจากหลังขดหลังแข็งนั่งอ่านมานานแสนนาน วันนี้ได้ฤกษ์ล้มโต๊ะปล่อยผีบ้า(เอ๊ะ ยังไง)

วันนี้เกิดอาการเบลอสุดยอด นอนไปได้ไม่กี่ชม. แถมตอนเช้าขอแอบงีบก่อนไปสอบสักนิดดันเจอคนโทรผิดมาขอสายใครก็ไม่รู้ เอิ้ก งงเต๊ก(แต่ก็หลับต่อ 555+)

สอบเมื่อวานอึนกะอังกฤษเสริมมากมาย unseen ไรฟะแปลไม่ออก โฮกกก ปกติเสริมมันต้องง่ายกว่าหลักชิมิ แต่นี้หลักง่ายกว่าเสริม เอ๋อรับประทาน - -

มาวันนี้อึนชีวะต่อ กร๊ากกกก แต่อันนี้ของมันน่าอึนอยู่ เนื้อหาตีกันให้มั่วจนเซรีบรัมประมวลไม่ถูกกันเลยทีเดียว 555+ แต่ที่น่าอึนกว่าชีวะ ผมละสุดยอดจะงงว่าทำไมสุขะกะชีวะมันออกคล้ายๆกันเลยฟะ งงเต๊ก มั่วระเบิดตามเบียบ ตกระนาว กรั่กๆๆๆ

ตอนเย็นกะชวนเพื่อนเนะไปดูซุปเปอร์โนวากัน ปรากฏคุณเพื่อนเธอประชุมไรอยู่ไม่รู้เลย กลับบ้านก็ดะมานั่งอ่านการ์ตูน เล่นคอม จนสุดท้ายหาไรทำไม่ได้อัพบล็อคเล่นก็ได้ฟะ เหอๆๆ

edit @ 25 Jul 2008 23:16:05 by Z A R E I

หึๆๆๆ

ตามหัวข้อเลย.......

 ขอระบายหน่อยเหอะทนไม่ไหวแล้ว!!!!!!

(คำเตือน - มีภาษาไม่สุภาพอย่างหนักภายในเอนทรี่นี้)

วันนี้ว่าด้วยเรื่องซีซั่นแห่งการสอบกลางภาควันแรก ที่คงต้องบอกว่า อาจารย์คุมสอบโค-ตะ-ระ

ย้ำ!!

โค-ตะ-ระ จะเฮงซวย  

ตั้งแต่เช้าพี่แกเดินดุ่มๆๆ เข้ามาพูดมากน่ารำคาญเอาแต่จ้อๆๆๆ ไม่มีหยุด ไม่คิดเลยบ้างว่าไอ้ที่ผมกำลังทำอยู่นั้นคือสอบนะเว้ย ผมต้องการสมาธิอะ เข้าใจม๊ายยยยยยยย

ช่วงเช้าโอเค ผมไม่มีปัญหาอะไรกับแก

แต่ช่วงบ่าย........

ไม่ทราบ คุณเป็น"เหี้ย"อะไรวะ!!!!

ช่วงบ่ายผมมีสอบเคมี ซึ่งถ้าใครเรียนสายวิทย์จะรู้นะว่ามันยาก ไม่ได้หาคำตอบง่ายๆเหมือนเอา 1+1 เท่ากับ 2

ซึ่งยัยป้างี่เง่านั้นก้อเหมือนเดิม เธอยังคงนั่งพูดมากกะจารย์คุมสอบอีกคนนึงไม่เลิกซึ่งตอนนั่นผมทำใจแล้ว

แต่ปัญหามันหลังจากนั้น....

หลังจากชีนั่งโฟ้ไปได้ยาวนาน ไม่รู้แม่งเกิดกระเหี้ยนกระหือรืออะไรทำตัวเป็นอาจารย์คุมสอบที่แสนดี๊ แสนดี

เธอประกาศว่าหมดเวลาสอบแล้ว และบอกว่าให้ส่ง"เดี๋ยวนี้" ถ้าไม่ส่งเดี๋ยวนี้เธอก้อจะไม่รับ

แต่เด็กสายวิทย์คงรู้นะว่าเวลาแค่ 75 นาทีกับข้อสอบเคมีที่เป็นคำนวนทุกข้อแถมเป็นระดับเอนท์ท้ายเล่มอุ๊

จะมีสักกี่คนที่ทำทัน?

เมื่อชีเห็นว่าทั้งห้องไม่มีใครลุกที่จะมาส่งเลย แทนที่กลับจะเห็นใจเด็ก แค่ไม่สักนิด!!

ปรากฏว่าเธอกลับเดินเก็บกระดาษคำตอบโดยไม่สนใจเสียงท้วงแม้แต่น้อย ใครไม่ส่งให้เธอก็กระชาก เพื่อนผมหลายคนที่เหลือเพียงแต่แค่ฝนคำตอบลงบนกระดาษข้อสองข้อ อินี่ก็ยังไม่สนถึงกลับกระชากไป ซึ่งผลก็คือกระดาษมันยับ แล้วพอเพื่อนผมท้วง ชีกลับบอกว่านั้นมันก็เรื่องของเธอ

ถามหน่อยเถอะ ครูคุมสอบเกรดอะไรฮะ? ผมจะได้ขอร้องว่าอย่าส่งคนต่ำๆแบบนี้มาให้ห้องผมอีก

ซึ่งบอกตามตรงว่าผมเองก็แค้นสุดๆเหมือนกัน เพราะโดนกระชากไปแถมผมยังทำไม่เส็ดอีกเกือบ 10 กว่าข้อ

ให้เทียบกะห้องอื่นคงต้องบอกว่าเลวร้ายสุดๆ เพราะถึงจะหมดเวลา แต่เด็กทำไม่ทันยังไงเค้าก็ยังปล่อยให้นักเรียนนั่งมั่วไป ตัวเค้าก็เก็บแค่กระดาษคำถามเพราะถือว่าหมดเวลาแล้ว

เรื่องนี้ทำให้ผมเฟลมากพอดู แต่มันก็ยังไม่ถึงขั้นเฟลหนัก

แต่พอตอนเย็นนี้สิ

ผมกลับมาบ้านเล่าเรื่องความเฮงซวยให้พ่อฟัง แทนที่เค้าจะให้กำลังใจผมกลับว่าผมว่าผมมันโง่เองทำไมละ แค่ข้อสอบยังทำไม่ทันแล้วจะไปทำอะไรกิน

บอกตามตรงว่าผมผิดหวังในตัวพ่อมากนะ ตอนนั้นน้ำตาผมมันแทบไหลทั้งที่ตอนทำข้อสอบไม่ทันผมยังไม่ร้องไห้สักนิด ในขณะที่เพื่อนร้องไปแล้วหลายคน

พอผมอธิบายไปว่าโดนกระชากข้อสอบ พ่อก็หาว่าเป็นไปไม่ได้ที่อาจารย์คนเดียวจะกระชากข้อสอบนักเรียนได้หมด ตอนนั้นผมอยากจะย้อนนักว่าถ้ามันไม่จริงแล้วผมจะเอามาพูดได้ยังไง ผมแทบจะท้าให้โทรไปถามเพื่อนในห้องแต่ละคนดูด้วยซ้ำว่าผมพูดจริงหรือโกหก!!!

แค่นั้นไม่พอเค้ากลับหาว่าที่ผมทำข้อสอบไม่ทัน เนี่ยเป้นเพราะผมเอาแต่บ้าดาราเกาหลี เกี่ยวเหรอ? เกี่ยวมั้ย? ผมต้องทนนั่งหลังขดหลังแข็งอ่านหนังสือทั้งวัน ตื่นตั้งแต่ตี 4 มานั่งอ่านฟิสิกส์ อ่านอังกฤษแต่เช้าก่อนไปสอบ หยุด 5 วัน ผมนั่งอ่านแต่หนังสืออยู่บ้านนี้ เป็นเพราะผมบ้าดาราเกาหลีใช่มะ!!!

ตอนนั้นผมรู้สีกแย่ถึงแย่ของแย่ที่สุดจนไม่รู้จะทำไงแล้ว สุดท้ายเค้าก้อบอกผมว่า ถ้ายังทำคำนวณไม่ได้ก็ให้ไปเรียนพิเศษคำนวนเยอะๆ ผมเลยย้อนเค้าไปว่า "เรียนมันให้ตายยังไงเวลาไม่พอ มันก็ทำไม่ทันอยู่ดีนั่นแหละ " 

ผมอยากให้พ่อรู้บ้างนะว่าการสอบมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเหมือนการบวกลบเลขหรอกนะ เวลาผมสอบทีไรต้องถามทุกครั้งว่าเป็นไงมั้ง พอผมบอกว่ายาก เค้าก็หาว่าผมไม่ตั้งใจเรียนบ้างอะไรบ้าง แต่ถามหน่อยเถอะระหว่างคนพูดกะคนต้องทำนี่อะไรมันง่ายกว่ากันเหรอ? พ่อพูดได้นี้ว่าสอบอะไรมันจะยากทุกครั้ง ถ้างั้นพ่อช่วยไปสอบแทนผมทีได้มั้ยละ? ไปสอบให้ผมดูหน่อยว่าไอ้ที่ง่ายของพ่อนะมันเป็นงี้รึป่าว

มีอีกหลายอย่างนะที่อยากจะย้อนแต่ผมยังมีความเกรงใจอยู่ เพราะพ่อเป็นพ่อผม แต่วันนี้พ่อทำให้ผมเสียใจ เสียน้ำตามากเลยทีเดียว ผมผิดหวังมากจิงๆ