l The Memory are beautiful never let you go l Do you want love?

หึๆๆๆ

ตามหัวข้อเลย.......

 ขอระบายหน่อยเหอะทนไม่ไหวแล้ว!!!!!!

(คำเตือน - มีภาษาไม่สุภาพอย่างหนักภายในเอนทรี่นี้)

วันนี้ว่าด้วยเรื่องซีซั่นแห่งการสอบกลางภาควันแรก ที่คงต้องบอกว่า อาจารย์คุมสอบโค-ตะ-ระ

ย้ำ!!

โค-ตะ-ระ จะเฮงซวย  

ตั้งแต่เช้าพี่แกเดินดุ่มๆๆ เข้ามาพูดมากน่ารำคาญเอาแต่จ้อๆๆๆ ไม่มีหยุด ไม่คิดเลยบ้างว่าไอ้ที่ผมกำลังทำอยู่นั้นคือสอบนะเว้ย ผมต้องการสมาธิอะ เข้าใจม๊ายยยยยยยย

ช่วงเช้าโอเค ผมไม่มีปัญหาอะไรกับแก

แต่ช่วงบ่าย........

ไม่ทราบ คุณเป็น"เหี้ย"อะไรวะ!!!!

ช่วงบ่ายผมมีสอบเคมี ซึ่งถ้าใครเรียนสายวิทย์จะรู้นะว่ามันยาก ไม่ได้หาคำตอบง่ายๆเหมือนเอา 1+1 เท่ากับ 2

ซึ่งยัยป้างี่เง่านั้นก้อเหมือนเดิม เธอยังคงนั่งพูดมากกะจารย์คุมสอบอีกคนนึงไม่เลิกซึ่งตอนนั่นผมทำใจแล้ว

แต่ปัญหามันหลังจากนั้น....

หลังจากชีนั่งโฟ้ไปได้ยาวนาน ไม่รู้แม่งเกิดกระเหี้ยนกระหือรืออะไรทำตัวเป็นอาจารย์คุมสอบที่แสนดี๊ แสนดี

เธอประกาศว่าหมดเวลาสอบแล้ว และบอกว่าให้ส่ง"เดี๋ยวนี้" ถ้าไม่ส่งเดี๋ยวนี้เธอก้อจะไม่รับ

แต่เด็กสายวิทย์คงรู้นะว่าเวลาแค่ 75 นาทีกับข้อสอบเคมีที่เป็นคำนวนทุกข้อแถมเป็นระดับเอนท์ท้ายเล่มอุ๊

จะมีสักกี่คนที่ทำทัน?

เมื่อชีเห็นว่าทั้งห้องไม่มีใครลุกที่จะมาส่งเลย แทนที่กลับจะเห็นใจเด็ก แค่ไม่สักนิด!!

ปรากฏว่าเธอกลับเดินเก็บกระดาษคำตอบโดยไม่สนใจเสียงท้วงแม้แต่น้อย ใครไม่ส่งให้เธอก็กระชาก เพื่อนผมหลายคนที่เหลือเพียงแต่แค่ฝนคำตอบลงบนกระดาษข้อสองข้อ อินี่ก็ยังไม่สนถึงกลับกระชากไป ซึ่งผลก็คือกระดาษมันยับ แล้วพอเพื่อนผมท้วง ชีกลับบอกว่านั้นมันก็เรื่องของเธอ

ถามหน่อยเถอะ ครูคุมสอบเกรดอะไรฮะ? ผมจะได้ขอร้องว่าอย่าส่งคนต่ำๆแบบนี้มาให้ห้องผมอีก

ซึ่งบอกตามตรงว่าผมเองก็แค้นสุดๆเหมือนกัน เพราะโดนกระชากไปแถมผมยังทำไม่เส็ดอีกเกือบ 10 กว่าข้อ

ให้เทียบกะห้องอื่นคงต้องบอกว่าเลวร้ายสุดๆ เพราะถึงจะหมดเวลา แต่เด็กทำไม่ทันยังไงเค้าก็ยังปล่อยให้นักเรียนนั่งมั่วไป ตัวเค้าก็เก็บแค่กระดาษคำถามเพราะถือว่าหมดเวลาแล้ว

เรื่องนี้ทำให้ผมเฟลมากพอดู แต่มันก็ยังไม่ถึงขั้นเฟลหนัก

แต่พอตอนเย็นนี้สิ

ผมกลับมาบ้านเล่าเรื่องความเฮงซวยให้พ่อฟัง แทนที่เค้าจะให้กำลังใจผมกลับว่าผมว่าผมมันโง่เองทำไมละ แค่ข้อสอบยังทำไม่ทันแล้วจะไปทำอะไรกิน

บอกตามตรงว่าผมผิดหวังในตัวพ่อมากนะ ตอนนั้นน้ำตาผมมันแทบไหลทั้งที่ตอนทำข้อสอบไม่ทันผมยังไม่ร้องไห้สักนิด ในขณะที่เพื่อนร้องไปแล้วหลายคน

พอผมอธิบายไปว่าโดนกระชากข้อสอบ พ่อก็หาว่าเป็นไปไม่ได้ที่อาจารย์คนเดียวจะกระชากข้อสอบนักเรียนได้หมด ตอนนั้นผมอยากจะย้อนนักว่าถ้ามันไม่จริงแล้วผมจะเอามาพูดได้ยังไง ผมแทบจะท้าให้โทรไปถามเพื่อนในห้องแต่ละคนดูด้วยซ้ำว่าผมพูดจริงหรือโกหก!!!

แค่นั้นไม่พอเค้ากลับหาว่าที่ผมทำข้อสอบไม่ทัน เนี่ยเป้นเพราะผมเอาแต่บ้าดาราเกาหลี เกี่ยวเหรอ? เกี่ยวมั้ย? ผมต้องทนนั่งหลังขดหลังแข็งอ่านหนังสือทั้งวัน ตื่นตั้งแต่ตี 4 มานั่งอ่านฟิสิกส์ อ่านอังกฤษแต่เช้าก่อนไปสอบ หยุด 5 วัน ผมนั่งอ่านแต่หนังสืออยู่บ้านนี้ เป็นเพราะผมบ้าดาราเกาหลีใช่มะ!!!

ตอนนั้นผมรู้สีกแย่ถึงแย่ของแย่ที่สุดจนไม่รู้จะทำไงแล้ว สุดท้ายเค้าก้อบอกผมว่า ถ้ายังทำคำนวณไม่ได้ก็ให้ไปเรียนพิเศษคำนวนเยอะๆ ผมเลยย้อนเค้าไปว่า "เรียนมันให้ตายยังไงเวลาไม่พอ มันก็ทำไม่ทันอยู่ดีนั่นแหละ " 

ผมอยากให้พ่อรู้บ้างนะว่าการสอบมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเหมือนการบวกลบเลขหรอกนะ เวลาผมสอบทีไรต้องถามทุกครั้งว่าเป็นไงมั้ง พอผมบอกว่ายาก เค้าก็หาว่าผมไม่ตั้งใจเรียนบ้างอะไรบ้าง แต่ถามหน่อยเถอะระหว่างคนพูดกะคนต้องทำนี่อะไรมันง่ายกว่ากันเหรอ? พ่อพูดได้นี้ว่าสอบอะไรมันจะยากทุกครั้ง ถ้างั้นพ่อช่วยไปสอบแทนผมทีได้มั้ยละ? ไปสอบให้ผมดูหน่อยว่าไอ้ที่ง่ายของพ่อนะมันเป็นงี้รึป่าว

มีอีกหลายอย่างนะที่อยากจะย้อนแต่ผมยังมีความเกรงใจอยู่ เพราะพ่อเป็นพ่อผม แต่วันนี้พ่อทำให้ผมเสียใจ เสียน้ำตามากเลยทีเดียว ผมผิดหวังมากจิงๆ